Ik kan mij behoorlijk opwinden als snel geoordeeld en vooral veroordeeld wordt. Vanaf de zijlijn mensen, en dan met name jónge mensen, letterlijk afschrijven. Verwijzen naar de hoek waar kleine criminaliteit automatisch leidt tot zware vergrijpen. Geen eer meer aan te behalen. Loslaten en omdraaien. En zo verdwijnt weer een puber of adolescent van de radar. Uit het zicht. Verbannen naar de diepere, donkere lagen van de samenleving. Uit het hart.
De jeugd verdient in mijn ogen altijd een tweede kans, en een derde, vierde en vijfde ook. Elk kind is het waard om moeite voor te doen. Om te vechten en vol te houden om uiteindelijk tot ze door te dringen. Ze te leren dat structuur, regels en routine gewoon prettig zijn. Als houvast. Laten zien dat sommige pijn écht fijn is. Als je spieren het uitschreeuwen. Ongemak weggedrukt wordt door wilskracht. Want dat maakt je sterker.
Zodra de wil om te winnen het overneemt, komt de motivatie op gang. Eerst jezelf overwinnen, dan jouw rol pakken binnen het team. Ik heb het gelukkig ontelbare keren mogen aanschouwen. Hoe een kind dat zeult met oordelen en vooroordelen, zowel van - als over zichzelf, kan uitgroeien tot een krachtige persoonlijkheid. Die grenzen leert verkennen, herkennen en erkennen. Die struikelt en weer opstaat.
Sport is een middel om dit proces te versnellen. Niet praten, gewoon bezig zijn. Geen bureau maar buitenlucht. Met elkaar sporten in plaats van met elkaar ruziemaken. Samenwerken om een doel te bereiken.
Dat zijn onze Legends.
